Europarlementariër Judith Sargentini was als waarnemer voor de OVSE bij de verkiezingen in Armenië. (Bekijk de foto's op Facebook.)

Zondag heb ik dertien Armeense stembureaus van binnen gezien. Van grote bureaus in kleuterscholen tot kleine bureautjes in dorpshuizen. Overal waar we met onze OVSE-armband en onze formulieren kwamen kijken, werden we netjes welkom geheten. Ik vond het machtig om in al die oude Sovjetgebouwen rond te lopen. Sommigen hadden Marx als wanddecoratie ingewisseld voor Marlboro. De meesten dorpshuizen waren aftands, maar eentje rook nog naar nieuwe verf. Vorige week opgeknapt, met dank aan de Republikeinse Partij. Hmm.

Soms ben je gewoon per ongeluk waar het nieuws is. Britse Groene collega Jean Lambert en ik zaten in een taxi naar het kantoor van Unicef in Dakar voor een briefing en verbaasden ons over de enorme aanwezigheid van gewapende militairen langs de weg. Buiten bij Unicef was het een enorme herrie. Sirenes bleven loeien. Gek. Toen we na de bijeenkomst weer buiten kwamen was het gebouw omringd door ordetroepen. We waren midden in een motorparade van Afrikaanse staatshoofden terechtgekomen. Ze hadden de installatie van Senegals nieuwe president Mackie Sall aangegrepen voor een extra bijeenkomst van de ECOWAS (Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse staten) over de coup d'état en de oprukkende Touareg-rebellen in buurland Mali. De bijeenkomst vond plaats in het chicste hotel van de stad, Le Méridièn Président. What's in a name! En dat staat op de chicste plek van de stad, omringd door ambassades en internationale instituten.

Europarlementariër Judith Sargentini is op reis in Zuidelijk Afrika. Huidige stop: Zimbabwe.

Talk of the town dezer dagen in Harare is de Europese move om de sancties tegen Zimbabwe aan te passen. De Europese ambassadeur die me van het vliegveld plukte, begon er over, net zoals de politiek strateeg van de oppositiepartij MDC, en alle hulporganisaties die ik sprak.

Europarlementariër Judith Sargentini is op reis in Zuidelijk Afrika. Huidige stop: Zimbabwe.

Ik was dit weekend in Harare, de hoofdstad van Zimbabwe, en ik viel met mijn neus in de boter. President Robert Mugabe was de week daarvoor 88 jaar oud geworden en vierde dat zaterdag met een grote bijeenkomst in Mutare, enkele honderden kilometers van Harare. Mutare is het gebied waar de Movement for Democratic Change (MDC) van premier Morgan Tsvangirai, de aartsrivaal van Mugabe, op veel steun kan rekenen. Dat Mugabe en zijn partij ZANU-PF uitgerekend daar een stadion met aanhangers vulden, was niet toevallig.

Europarlementariër Judith Sargentini is op reis in Zuidelijk Afrika. Eerste stop is Lusaka, Zambia, waar leden van het Europees Parlement Afrikaanse parlementariërs ontmoeten om de ontwikkelingssamenwerking te evalueren.

Dag twee van onze gezamenlijke vergadering, en ik begin me al wat opgelaten te voelen door de beleefdheid van alle sprekers, waardoor er niets gezegd wordt wat ik niet al heel vaak eerder heb gehoord.

De spreekster over hiv en aids , dokter Sheila Tlou, directeur van UNAIDS voor Zuidelijk Afrika startte een powerpointpresentatie en gaf een overzicht van de cijfers en feiten.

Soms zijn er jaren dat ik echt moet zoeken naar de vijftien platen die een plek in mijn eindlijst verdienen. 2011 was absoluut niet zo'n jaar. Het was een jaar waar flink geschrapt moest worden om tot de 'ultieme' vijftien te komen. Tegelijkertijd kent 2011 geen duidelijke uitblinkers. Een plaat waarvan je weet dat die de komende jaren veel draaibeurten zal krijgen. Of het moet toch de nieuwe Puscifer zijn; een nevenproject van Maynard James Keenan, beter bekend als leadzanger van Tool en A Perfect Circle. De plaat is nog niet uit in Europa, maar de nummer 1 is meer dan verdiend.

Verder zette in 2011 de trend van psychedelische rock, zoals ik vorige jaar al hoopte, zich goed door met Wooden Shjips uit San Francisco (waar anders?), het Australische Cloud Control en het Nederlandse DeWolff. En ook opvallend: achter het Nijmeegse De Staat begint zich zowaar een Nederlandse muziekscene te ontwikkelen. Waar vorig jaar The Mad Trist (uit Limburg) zich al in mijn top 15 wist te nestelen, is de eer dit jaar aan Automatic Sam. Ze verdienen zelfs een hogere plek dan De Staat zelf, omdat die moeten oppassen niet te gaan vervallen in makkelijke hitgevoelige liedjes. In die zin is hun plaat een lichte teleurstelling in 2011, maar verdienen ze toch een plek op 15 om hun impact op andere bands in Nederland.

Eervolle vermeldingen zijn er nog voor Mastodon, Joan as Police Woman, Esben and the Witch, the Death Letters (Dordrechtse trots), the Battles en Alain Johannes. Maar bij vijftien moet ik het ook dit jaar gewoon weer houden.

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini blogt over haar reis naar Sicilië en Lampedusa om te kijken hoe de opvang van bootvluchtelingen daar geregeld is. Bekijk de foto's die ze maakte op Facebook.

Ik dacht altijd dat Lampedusa maar een rots in zee was. Zoiets als het Peterselie-eiland bij Gibraltar. Maar dat is het niet. Lampedusa is een vakantie-eilandje. Zelfs gisteren liepen er nog mensen in bikini langs de kust. Maar: slecht een paar, en dat is een probleem. Sinds de Arabische lente zijn er honderden boten met vluchtelingen en migranten uit Libië en Tunesië aangekomen. Touroperators annuleerden hotelreserveringen. Met tot gevolg dat de lokale economie op z'n gat ligt. De regering-Berlusconi gaf de eilanders belastingkorting, maar het zomerseizoen van 2012 wordt ook weer niks. Lampedusa is het eiland van asielzoekers, van moedelozen, van verdriet en ellende. Bij de haven ligt een botenkerkhof. Afgedankte wrakken met Arabische belettering. Daar ga je niet op vakantie.

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini blogt over haar reis naar Sicilië en Lampedusa om te kijken hoe de opvang van bootvluchtelingen daar geregeld is. Bekijk de foto's die ze maakte op Facebook.

Een Nigeriaan met zijn paar maanden oude dochtertje op zijn arm nodigde me uit om zijn kamer in het opvangcentrum voor vluchtelingen te bekijken. Hij was kwaad, heel kwaad. De laatste negen jaar had hij in Libië gewerkt. In het voorjaar, bij het uitbreken van de oorlog in Libië, waren zijn zwangere vrouw en hij met een bootje naar Lampedusa gevlucht.

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini blogt over haar reis met een delegatie van het Europees Parlement naar Kenia, om de hongersnood in de Hoorn van Afrika te onderzoeken. (Lees ook: Als de regen uitblijft)

Zul je net zien, komen de politici, gaat het regenen.

We zijn vanochtend met een vliegtuigje van ECHO, de noodhulporganisatie van de Europese Unie met een tussenstop op een vliegveld aan de grens met Somalië, naar Noord-Kenia gevlogen. We zijn in Moyale, aan de grens met Kenia. Je kunt de clichés niet ontlopen. Er stonden zes witte landrovers van ontwikkelingsorganisaties de EU en de VN op ons te wachten, en de lokale bevolking zong ons toe. Liederen over koeien en kamelen.

GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini blogt over haar reis met een delegatie van het Europees Parlement naar Kenia, om de hongersnood in de Hoorn van Afrika te onderzoeken.

Wat is U5MR? Ik lees me in over de hongersnood in de Hoorn van Afrika. Ik ben in Kenia met een delegatie van het Europees Parlement. We gaan naar het noorden, naar Moyale, op de grens met Ethiopië. Het is er droog, en voor het tweede achtereenvolgende jaar heeft het er niet of onvoldoende geregend. De bewoners, nomadische veehouders, krijgen voedselhulp. Hoe werkt dat? En kunnen zij op de lange termijn hier wel blijven boeren?