Het eerste jaar in het Europarlement zit erop. Een druk jaar met veel klimaatbeleid (helaas niet al te vaak goed nieuws), met mijn eerste ervaringen met Brusselse milieuwetgeving, een langzaam startend landbouwdebat en economische crisis die veel aandacht opeiste. Een jaar waar ik snel leerde hoe de hazen lopen en hoe je mooie plekken kan krijgen, zoals in de tijdelijke commissies die de economische crisis onderzoekt en de commissie die gaat kijken naar de nieuwe meerjarenbegroting van de EU. Maar ook een jaar waarin je de trein meer ziet dan het thuisfront: het schijnt erbij te horen.

Nu even tijd om bij te tanken. En me ook al te verheugen op Lowlands; want wat er ook gebeurt, muziek blijft een essentiële manier om me te kunnen ontspannen. Het plezier van Lowlands zit ‘m natuurlijk in het ontdekken van totaal onbekende bands die je opdoet omdat je nietsvermoedend een muziektent inloopt. Toch maak ik ook elk jaar de fout door teveel bands in te plannen die ik wil zien. Vooral de zondag is de energie er meestal niet meer en lig ik meer in het gras dan dat ik bij bands te zien ben.

Het is een jaar geleden dat mijn leven volledig op zijn kop kwam te staan. Op 4 juni, de dag van de Europese verkiezingen in 2009, leek alles zo te gaan als tevoren voorzien. We stonden om negen uur volgens de definitieve prognose op twee zetels en waren daar heel blij mee. Diep in de nacht kwam plots het nieuws dat we op drie zetels stonden, de restzetel uit onze lijstverbinding met de PvdA viel naar ons. Zij drie, wij drie. En die nummer drie van GroenLinks, dat was ik.

Na een stormachtige maand volgend op de verkiezingen werd ik op 14 juli 2009 geïnstalleerd als Europarlementariër voor GroenLinks. Het was een droom die uitkwam. Ik wilde al sinds ik zestien was Europarlementarier worden. Op de muur van mijn tienerkamer had ik een poster van de plenaire zaal van het Europees Parlement hangen in plaats van een rockband of een ballerina.

Tijdens mijn reis door Bosnië werd ik door de beroemde krant Oslobodjenje uit Sarajevo geïnterviewd over de herbegrafenis van de slachtoffers van Srebrenica.

Vond ik mij toch terug langs de lijn bij een voetbalwedstrijd. Dat gebeurt me niet vaak. Het was een benefiet voor World Coaches, georganiseerd door een voetbalteam van Nederlandse Brusselaars. Mijn eigen assistent deed ook mee. De ambassadeur van Zuid-Afrika deed de aftrap en de opbrengst komt ten goede aan lokale projecten in Afrika waar ze sport en levenslessen combineren. Ster van de avond was Doreen, een Keniaanse coach. Zij maakte de goaltjes.

De vergaderingen van onze Europese Groene fractie kunnen best heftig zijn. Er loopt wel eens een collega gefrustreerd de zaal uit. Soms smijt iemand woedend zijn papieren door de zaal. Maar wanneer het op stemmen aankomt zijn we de meest eensgezinde politieke familie in het Europees Parlement. Dat blijkt uit een gisteren gepubliceerd onderzoek.

Bij de Europese verkiezingen vorig jaar is de Groene fractie groter en veelkleuriger geworden. Ik had er een hard hoofd in - zo schreef ik destijds in De Helling - of de nieuwe fractie even eensgezind kon blijven opereren als de oude. Dat blijkt mee te vallen. Volgens een onderzoeksrapport (pdf) van de vermaarde politicoloog Simon Hix is de cohesie in het stemgedrag van de groene parlementariërs zelfs sterker dan voorheen. Alle andere fracties kampen met grotere verdeeldheid.

Woensdag was ik als jurylid bij de uitreiking van de EACA Care Awards, prijzen voor de meest succesvolle en creatieve sociale marketingcampagnes in Europa. In een zee van christendemocraten was ik het enige groene jurylid, waardoor sommige van mijn vrije opmerkingen nogal voor opgetrokken wenkbrauwen zorgden. Twee prijswinnaars (mijn persoonlijke favorieten) verdienen het om hier nog even genoemd te worden: een massale hongerstaking in Servië tegen honger en een hilarisch Frans filmpje van een graffiti-piemeltje dat op zijn balletjes loopt in een openbaar toilet op zoek naar een vrouwelijke match.

Dit was een belangrijke week voor het milieu. En dan heb ik het niet over het klimaat: de nieuwe ronde klimaatonderhandelingen in Bonn heeft ons niet veel verder gebracht. Maar hier in Europa zijn in één week twee belangrijke milieudossiers afgerond. Ik was actief betrokken bij één ervan: de richtlijn over emissienormen voor industriële installaties. Bij de andere richtlijn, over illegaal hout, leidde een Groene collega de onderhandelingen met de Raad van Ministers.

Kroatië heeft deze week weer een forse stap gezet naar het EU-lidmaatschap. Dat is verheugend, maar toch is voorzichtigheid geboden. De Europese Unie kan het zich niet veroorloven om de fouten te herhalen die zij gemaakt heeft bij de toetreding van Bulgarije en Roemenië. Bovendien moeten we voorkomen dat Kroatië, eenmaal EU-lid, zijn positie misbruikt om buurlanden die nog geen lid zijn het leven zuur te maken.

Financiële steun uit het Globaliseringsfonds van de EU aan ontslagen werknemers komt te laat en biedt mensen niet de individuele begeleiding die ze nodig hebben om een nieuwe baan te vinden. Toch kunnen werknemers niet zonder het Europese geld. Wat moet er gebeuren met het Europese Globaliseringsfonds?

De geschiedenis van de Europese Unie gaat terug naar begin jaren vijftig. Zes Europese landen gingen samenwerken op het gebied van energie. Nog steeds willen we energiezekerheid in Europa, maar de EU heeft te weinig middelen om nieuwe uitdagingen voortvarend aan te pakken. Twee Europese prominenten willen daarom een Europese Energie Unie in het leven roepen.