Bas blogt

Soms zijn er jaren dat ik echt moet zoeken naar de vijftien platen die een plek in mijn eindlijst verdienen. 2011 was absoluut niet zo'n jaar. Het was een jaar waar flink geschrapt moest worden om tot de 'ultieme' vijftien te komen. Tegelijkertijd kent 2011 geen duidelijke uitblinkers. Een plaat waarvan je weet dat die de komende jaren veel draaibeurten zal krijgen. Of het moet toch de nieuwe Puscifer zijn; een nevenproject van Maynard James Keenan, beter bekend als leadzanger van Tool en A Perfect Circle. De plaat is nog niet uit in Europa, maar de nummer 1 is meer dan verdiend.

Verder zette in 2011 de trend van psychedelische rock, zoals ik vorige jaar al hoopte, zich goed door met Wooden Shjips uit San Francisco (waar anders?), het Australische Cloud Control en het Nederlandse DeWolff. En ook opvallend: achter het Nijmeegse De Staat begint zich zowaar een Nederlandse muziekscene te ontwikkelen. Waar vorig jaar The Mad Trist (uit Limburg) zich al in mijn top 15 wist te nestelen, is de eer dit jaar aan Automatic Sam. Ze verdienen zelfs een hogere plek dan De Staat zelf, omdat die moeten oppassen niet te gaan vervallen in makkelijke hitgevoelige liedjes. In die zin is hun plaat een lichte teleurstelling in 2011, maar verdienen ze toch een plek op 15 om hun impact op andere bands in Nederland.

Eervolle vermeldingen zijn er nog voor Mastodon, Joan as Police Woman, Esben and the Witch, the Death Letters (Dordrechtse trots), the Battles en Alain Johannes. Maar bij vijftien moet ik het ook dit jaar gewoon weer houden.

Het leukste van de kerstvakantie is toch elk jaar weer het maken van de lijstjes. Ik dacht dat ik een van de weinige types was die dat elk jaar deed, maar dankzij het inzicht via alle blogs blijkt het een nationale hobby te zijn. Nou ja; met die nationale hobby doe ik graag mee.

Dus hierbij mijn Top 15. 2010 is een rijk jaar aan cd's. Niet met één cd die er speciaal uitspringt en daarmee op afstand op 1 staat, maar wel een jaar waarin ik flink moest schrappen om tot vijftien platen te komen. Dus geen Mike Patton, Gorillaz, Kula Shaker, Deerhunter, Eels, Woven Hand of Serj Tankian; maar wel met gemak onderstaand lijstje.

Opvallend is de opkomst van psychedelische rock in de traditie van een kruising tussen Jefferson Airplane en Led Zeppelin; in 2010 uit Canada (Black Mountain), Australië (Tame Impala) en San Francisco (Sleepy Sun). Van mij mag die trend in 2011 wel worden doorgetrokken; ik ben nu eenmaal geen liefhebber van de rammelgitaartjes uit Engeland.

Zo; laat 2011 nu maar komen!

In oktober was ik aanwezig bij de internationale biodiversiteitstop in Nagoya, Japan. Samen met mijn collega Sandrine Belier (van de Franse Groenen) hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om de Japanse Groenen een steuntje in de rug te gegeven, want Japan is het enige ‘Westerse’ land dat nog geen Groene politieke partij heeft.

En dan wordt Bas Eickhout san ineens genoemd op het 'beroemde' Japanse eco-magazine Alterna.

Het einde nadert van de Conferentie in Nagoya. In Japan zit de laatste volle onderhandeldag er weer op en dus rest er nog één dag om tot een akkoord te komen. Omdat deze laatste dagen volledig opgaan in overlegjes met een kleine club landen, is er voor mij niet veel meer te doen. Ik ben ondertussen weer terug in Europa; wat toch raar voelt om het einde niet ter plekke mee te krijgen.

De dinsdag stond in het teken van oplopende spanningen in de onderhandelingen: de klok tikt en de belangrijkste twistpunten zullen nu echt aangepakt moeten worden. Als Europarlementariër zit ik niet in de kleinste (en dus belangrijkste) zaaltjes, maar via alle geluiden die je opvangt in de wandelgangen zet je wel overal druk, waar je kan.

Even in het kort waar we staan op de drie onderwerpen. Het Strategisch Plan met alle doelstellingen lijkt heel goed te gaan. Eigenlijk staan er nog drie doelstellingen open, terwijl er overeenkomst is over de rest. De onderwerpen die nog open staan, zijn: bescherming van de zee (hoeveel procent natuurreservaat op zee gaan we nastreven?), concrete doelen tegen ontbossing (of blijven we hangen in algemene doelen?) en de overkoepelende doelstelling voor het behoud van biodiversiteit. Inderdaad belangrijke onderwerpen, maar de vooruitgang in de onderhandelingen daar stemt positief. Positiever dan ik begin deze week had verwacht.

Deze maandag stond voor mij in het teken van de interparlementaire bijeenkomst van GLOBE International, een vergadering van ongeveer honderd parlementariërs uit ongeveer vijfitg landen. Een mooi initiatief dat volksvertegenwoordigers met elkaar verbindt, in dit geval op het gebied van biodiversiteitbeleid. Daarnaast tussentijds heen en weer gerend om te spreken met verschillende delegaties, zoals die van Nederland, organisaties als IUCN die de onderhandelingen van dichtbij volgen en met Ahmed Djoghlaf, de Executive Secretary van het secretariaat van de Conventie op Biodiversiteit. Het geeft je een goed beeld waar de onderhandelingen heen gaan, alhoewel de 50-50 inschatting van gisteren voorlopig blijft staan.

Daarnaast was de leukste bijeenkomst deze avond toch wel ons gastbezoek bij de Japanse Groenen (daar was ik samen met mijn collega Sandrine Belier, van de Franse Groenen). Japan is het enige ‘Westerse’ land dat nog geen Groene politieke partij heeft, dus een steuntje in de rug kunnen ze wel gebruiken.

GroenLinks-Europarlementariër Bas Eickhout neemt deel aan de VN-conferentie over biodiversiteit in Nagoya, Japan. Hij houdt de komende dagen een dagboek bij.

Zeven uur tijdsverschil, het is even wennen, maar inmiddels zitten we al weer vol in de thematiek van Biodiversiteit. Gisteren - voor jullie vandaag dan denk ik of toch niet – hebben we alweer een briefing achter de rug van de Europese Commissie. Uit dat soort briefings kun je al meestal wel tussen de regels door horen welke kant het op zal gaan bij de onderhandelingen en dat is enigszins zorgelijk.

Maar goed, waarom zijn we ook alweer hier? Er spelen in feite drie issues: het zetten van doelstellingen om biodiversiteit te behouden, de financiering en de vraag wie juridisch het recht heeft op de waarde van ecosystemen en haar genetica.

De Canadese televisie maakte een reportage over het gebruik van Canadese teerzandolie in Europa, met daarin een korte quote van mij. Het winnen van olie uit teerzand is heel schadelijk voor het milieu, daarom pleit ik ervoor dat Europa een sterk signaal uitzendt naar de investeerders in teerzandolie dat ze op de verkeerde weg zitten.

Bekijk de reportage van CBC.

Het eerste jaar in het Europarlement zit erop. Een druk jaar met veel klimaatbeleid (helaas niet al te vaak goed nieuws), met mijn eerste ervaringen met Brusselse milieuwetgeving, een langzaam startend landbouwdebat en economische crisis die veel aandacht opeiste. Een jaar waar ik snel leerde hoe de hazen lopen en hoe je mooie plekken kan krijgen, zoals in de tijdelijke commissies die de economische crisis onderzoekt en de commissie die gaat kijken naar de nieuwe meerjarenbegroting van de EU. Maar ook een jaar waarin je de trein meer ziet dan het thuisfront: het schijnt erbij te horen.

Nu even tijd om bij te tanken. En me ook al te verheugen op Lowlands; want wat er ook gebeurt, muziek blijft een essentiële manier om me te kunnen ontspannen. Het plezier van Lowlands zit ‘m natuurlijk in het ontdekken van totaal onbekende bands die je opdoet omdat je nietsvermoedend een muziektent inloopt. Toch maak ik ook elk jaar de fout door teveel bands in te plannen die ik wil zien. Vooral de zondag is de energie er meestal niet meer en lig ik meer in het gras dan dat ik bij bands te zien ben.

Dit was een belangrijke week voor het milieu. En dan heb ik het niet over het klimaat: de nieuwe ronde klimaatonderhandelingen in Bonn heeft ons niet veel verder gebracht. Maar hier in Europa zijn in één week twee belangrijke milieudossiers afgerond. Ik was actief betrokken bij één ervan: de richtlijn over emissienormen voor industriële installaties. Bij de andere richtlijn, over illegaal hout, leidde een Groene collega de onderhandelingen met de Raad van Ministers.