Marije blogt

GroenLinks-Europarlementariër Marije Cornelissen bezoekt regelmatig gay prides in Midden- en Oost-Europa om de organisatoren een hart onder de riem te steken. En dikwijls ook om extra bescherming af te dwingen. Ze was vorige week bij de uit de hand gelopen Split Pride in Kroatië.

Voorafgaand aan de Split Pride hadden autoriteiten en politie mij en de deelnemers verzekerd dat het helemaal veilig zou zijn: “Neem zonnebrand mee, het grootste gevaar is dat je je schouders verbrandt.” Er waren zo'n zeshonderd agenten op de been, waarvan een groot deel uit Zagreb was overgekomen. Ik had wat agenten gezien die ochtend die op de toeristische kaart van Split aan het kijken waren waar ze waren en heen moesten. Dat gaf geen heel veilig gevoel, je zou denken dat ze wat briefing gehad zouden hebben van tevoren.

Afgelopen maand bezocht Europarlementariër Marije Cornelissen het LGBT-festival 'Rainbow over the Dniester' in Moldavië. Een hele stap voor een land waar een openbare Gay Pride de afgelopen tien jaar simpelweg niet mogelijk bleek.

5 mei, 11.00u - Het drie dagen durende LGBT-festival 'Rainbow over the Dniester' in Moldavie begint traditioneel met een kranslegging bij een monument voor vrijheid. Ik voel me vereerd dat ik als eregast mede de krans mag dragen. Hoewel dit al de tiende kranslegging is, kreeg GenderDoc M, de Moldaafse LGBT-organisatie, dit keer een bezorgd telefoontje van een Joodse organisatie die vond dat het meer hún monument voor de Tweede Wereldoorlog was.

De Gay flashmob in Moldavië waar ik aan meedeed is in het land zelf niet onopgemerkt gebleven. De Moldavische uitgave van de Roemeense krant Adevărul schreef er een artikel over.

Als Europarlementariër kom je nog een ergens. Vorige maand was ik te gast bij de uitreiking van de Prix Veuve Clicquot voor de Zakenvrouw van 2011. De bijzondere combinatie van opkomen voor emancipatie van vrouwen in het zakenleven terwijl je een glaasje champagne drinkt, daar wilde ik meer van weten.

Hoe komt een chique champagnehuis erbij om zo'n prijs in het leven te roepen? In 1805 nam de zevenentwintig jaar oude Nicole-Barbe Clicquot-Ponsardin het beheer over de wijngaard over van haar overleden man. De Veuve (weduwe in het Frans) bleek een zakenvrouw van het jaar avant la lettre. Ze liet door haar ijzeren wilskracht en zakelijke intuïtie het kleine bedrijfje groeien tot een internationaal welbekend merk.

Toen ik de uitnodiging kreeg hoefde ik niet lang na te denken; een galabal in het Weens keizerlijk paleis! De Sissifan in mij kon daar geen nee tegen zeggen. Ik heb de drie films ieder wel tien keer gezien, zo het niet meer is. Mijn enige kennis van het Duits komt van Sissi. "Er lest mir jeden Wunsch von den Augen ab." Heerlijk. En nu mocht ik afgelopen weekend naar een galabal bij Sissi thuis.

Zondag nam ik deel aan de eerste Gay pride in Belgrado in tien jaar. In Nederland kwam vooral de uit de hand gelopen tegendemonstratie in het nieuws. Tijdens de pride maakte ik foto's met m'n mobiele telefoon en heb ik getwitterd. Dat resulteert in dit ooggetuigenverslag. (Meer foto's staan in mijn Facebook-album of luister naar het opgenomen telefoongesprek van zondag.)

@MarijeC om 9.39u: Met een taxi probeer ik bij het Tito monument te komen voor verzamelpunt, maar de straten zijn overal al afgesloten. #BelgradePride

De Roemeens televisie kwam langs voor een reactie op de uitzetting van Roma door Frankrijk. Jammer dat ik niet versta wat ik zeg.
Op onze website staat een artikel (in het Nederlands) met m'n reactie op de uitzetting van Roma door Frankrijk.

Bekijk de video op de website van de Roemeense publieke omroep.

Voor de zomer stemde ik in het Europees Parlement over een maximum werkweek voor truckers van 48 uur. Dat leverde meteen een interview op in de Truckstar, het tijdschrift voor de Nederlandse vrachtwagenchauffeurs.

Het is een jaar geleden dat mijn leven volledig op zijn kop kwam te staan. Op 4 juni, de dag van de Europese verkiezingen in 2009, leek alles zo te gaan als tevoren voorzien. We stonden om negen uur volgens de definitieve prognose op twee zetels en waren daar heel blij mee. Diep in de nacht kwam plots het nieuws dat we op drie zetels stonden, de restzetel uit onze lijstverbinding met de PvdA viel naar ons. Zij drie, wij drie. En die nummer drie van GroenLinks, dat was ik.

Na een stormachtige maand volgend op de verkiezingen werd ik op 14 juli 2009 geïnstalleerd als Europarlementariër voor GroenLinks. Het was een droom die uitkwam. Ik wilde al sinds ik zestien was Europarlementarier worden. Op de muur van mijn tienerkamer had ik een poster van de plenaire zaal van het Europees Parlement hangen in plaats van een rockband of een ballerina.

Tijdens mijn reis door Bosnië werd ik door de beroemde krant Oslobodjenje uit Sarajevo geïnterviewd over de herbegrafenis van de slachtoffers van Srebrenica.