José Manuel Barroso

GroenLinks-Europarlementariërs Bas Eickhout en Marije Cornelissen schreven voor Joop.nl dit opinieartikel over EU2020

De toekomst van Europa ligt niet in het kopiëren van Amerika. De groenere en menselijkere economie van Europa is in veel opzichten welvarender. De EU denkt na over haar toekomst. Vorige week bracht de Europese Commissie een visie naar buiten over waar Europa in 2020 moet staan. Commissievoorzitter Barroso houdt ons een veelbelovende toekomst voor met slimme, duurzame en sociale groei. Wat hij alleen vergeet is dat de weg die daar naartoe leidt moeilijke keuzes van ons vergt. De onvermijdelijke transitie naar een duurzame economie zal alleen slagen als er rekening gehouden wordt met het feit dat de grondstoffen en menskracht voor deze groei beperkt zijn.

Vorige week donderdag zat ik in de trein van Brussel naar huis. De werkweek zat er nog niet op, maar ik mocht die thuis gaan afmaken.

De eersteklascoupés in de namiddagtrein van Brussel Centraal naar Amsterdam zijn een who is who van Nederlanders die werken bij de Europese Commissie en het Europees Parlement, gelardeerd met medewerkers van Haagse ministeries die op dagmissie zijn geweest. Als lobbyist ontwikkelingssamenwerking in Den Haag wist ik al dat ik in de forensentrein geen spannende dingen moest bespreken. De kans is te groot dat er iemand meeluistert. Ik heb er zelf ook wel eens iets opgepikt. Helaas heb ik nooit een geheim stuk uit de prullenbakjes gevist, maar dat kan eraan liggen dat ik toen tweede klas reisde, en nu ben opgewaardeerd (en dat is best lekker).

Ik begaf mij naar de uitgang toen we Rotterdam naderden. Daar had ik een etentje. Op het bankje naast de deur zaten twee grijzende heren in pak. Type hoger ambtenaar. Ze waren druk aan het smoezen en eentje krabbelde een namenlijstje. De eerste drie namen kreeg ik ongewild mee: Jaap de Hoop Scheffer, Neelie Kroes, Jan Peter Balkenende.

Om te beweren dat ik me al als een vis in het water voel, hier in het Europees Parlement, gaat te ver. Maar geleidelijk vallen er wat puzzelstukjes op hun plek. Zo heb ik nu een pasje waarmee deuren ook echt open en dicht gaan. Het is een geel pasje. Europarlementariërs hebben een blauw pasje. Dat krijg ik pas na mijn officiële installatie in Straatsburg op 14 juli. Nu ben ik nog een soort van feut. Dat ben ik tijdens mijn studie nooit geweest, maar deze positie van Europarlementariër-in-de-wachtkamer vraagt om zo'n woord.

We zijn in de Groene fractie aan het onderhandelen over wie welke plek krijgt in de commissies en delegaties van het Europarlement. Ik kan ondertussen de weg naar onze vergaderzaal vinden, de Petra Kelly-zaal. Ik ken steeds meer collega's bij naam, heb al onze medewerkers uitgebreid gesproken en vorm zo onderhand een leuk team met Bas en Marije.

Europarlementariër Judith Sargentini schreef voor de GPD-kranten een opiniestuk over Barroso. Het staat onder andere in het Eindhovens Dagblad.

De huidige voorzitter van de Europese Commissie, José Manuel Barroso, is de belangrijkste kandidaat om zichzelf op te volgen. Maar hij is geen goede kandidaat. De Europese Unie heeft een sterkere commissievoorzitter nodig.

Barroso wil dat de regeringsleiders van de EU-landen hem al tijdens hun topontmoeting in Brussel deze week (vandaag en morgen) voordragen als voorzitter van de nieuwe Europese Commissie. Maar de regeringsleiders doen er goed aan eerst hun oor te luisteren te leggen bij het nieuw verkozen Europees Parlement. Dat moet immers de voordracht van de nieuwe commissievoorzitter goedkeuren.