uitbreiding van de EU

In 1981 werd Griekenland lid van de Europese Unie. Het land zat in die tijd midden in een langslepend conflict met Turkije en had economische problemen. Toch steunden de oude lidstaten van de EU de toetreding omdat ze overtuigd waren van de voordelen van een grotere Unie. Het betekende een versterking van de interne Europese handel en vooral een versterking van de nog jonge democratie in het land. Dat maakt het extra jammer dat Griekenland nu als enige land dwarsligt bij de onderhandelingen over toetreding van kandidaat Macedonië.

Vorige week sprak ik een Servische jonge vrouw die werkt als ambtenaar bij het Servische parlement voor de commissie voor Europese integratie. Ze deelde met mij haar theorie dat de Europese Unie extra streng is ten opzichte van toetredingslanden waar het gaat om zaken als rechten van minderheden, anti-discriminatie en vrijheid van meningsuiting omdat er geen fatsoenlijk systeem bestaat waarmee de huidige EU-lidstaten elkaar kunnen aanspreken op overtredingen van deze rechten. Met andere woorden; de toetredingsonderhandelingen zijn de laatste kans om nog iets op deze terreinen te eisen, als een land eenmaal lid is kan het doen wat het wil.

Bemoei je met je eigen zaken. Zo reageerde de regering van Turkije deze week op de kritiek van de Europese Commissie op de persvrijheid in dat land. Tja, als de Italiaanse premier Berlusconi de vrije hand krijgt om journalisten te intimideren, waarom mag Turkije dat dan niet?

De Commissie is bezorgd over een boete van 2,2 miljard euro die het grootste mediaconcern van Turkije, de Dogangroep, boven het hoofd hangt wegens belastingontduiking. Met deze draconische boete laadt de regering-Erdogan de verdenking op zich dat zij een aantal kritische kranten de nek wil omdraaien. Alle reden om te vrezen voor de persvrijheid in Turkije.