Angola

Niet ziek worden in Luanda. Er zijn wel ambulances, maar die komen nooit door het verkeer heen. Ik zag er al heel wat moedeloos staan loeien in een kilometerslange dubbele file.

Mijn hotel staat aan de Rua de Missão. Ik kijk vanaf de negende verdieping op de straat. Die is ooit wel mooi bedoeld geweest. Ventwegen, wandelpromenades in het midden en twee rijen bomen. Maar er staan zes rijen auto's geparkeerd. Over de ventwegen pogen terreinwagens voor te dringen. Best een brede weg eigenlijk. Zou 'avenida' mogen heten.

Seeing is believing. Ik heb veel gelezen over China's aanwezigheid in Afrika. Jaren geleden, in Maputo, de hoofdstad van Mozambique, viel het me op dat het enige gloednieuwe gebouw een Chinese tempel was. Uit de luidsprekers kwam keiharde Chinese operamuziek. Ook Zimbabwe wendt zich tot China. Soedan verkoopt zijn olie graag aan dat land, in ruil voor (geld voor) wapens.

Ik wist dat Angola zijn infrastructuur door Chinezen laat aanleggen, maar gisteren zag ik het met eigen ogen. De Angolese overheid had bussen gecharterd voor een bezoek aan een sociaal woningbouwproject. Dat wilde ik weleens zien. Het risico dat zo'n georganiseerde trip een te rooskleurig beeld oplevert nam ik voor lief.

Dag één van de Joint Parliamentary Assembly for the ACP and the EU en het is weer eens bewezen. Parlementariërs zijn net mensen. Het gesprek van de dag was niet de haast schunnig optimistische speech van Angola's president Dos Santos (“opwarming van de aarde heeft mijn grootste aandacht”, “de vrijheid van meningsuiting wordt gerespecteerd in Angola” en “de sociale ongelijkheid slinkt”). Het was evenmin de nieuwe wet in Uganda waardoor de doodstraf dreigt voor homoseksuelen en gevangenisstraf voor burgers die niet klikken over homo's in hun omgeving. Nee, talk of the day was de ondoordringbare Angolese bureaucratie. Bijna elke Europarlementariër was een uurtje of drie opgehouden op het vliegveld voor het maken van een identificatiebadge. De apparatuur was stuk, maar dat wilden de ambtenaren niet toegeven.