blauwvintonijn

Na een hele dag lobbyen in Doha bij CITES is het wel duidelijk geworden: als er geld in het geding is, verliezen de soorten. Het beste voorbeeld daarvoor is natuurlijk de blauwvintonijn. Japan eet ongeveer tachtig procent van alle blauwvintonijn in de wereld en wil niet dat haar luxe-artikel haar wordt afgepakt.

China, ook een groot vissersland, is bang dat het niet ophoudt bij de blauwvintonijn en start een succesvolle campagne dat CITES eigenlijk niet over zeesoorten moet gaan. Austalië is het op zich eens met een verbod op handelen in blauwvintonijn, maar is ook bang dat straks meer tonijn aan de beurt is en schaart zich dus in het kamp van de nee-stemmers. En in Afrika staan ook een hoop tegenstanders op; overigens veel van die landen die de Japanse minister van visserij de weken daarvoor persoonlijk bezocht heeft.

Resultaat: een kansloze poging om een handelsverbod te krijgen en zowel de EU als de VS vissen achter het net (ok; beetje flauw). En eigenlijk gebeurt dit al de hele periode in Doha: zodra er een economisch belangrijke sector in het geding is, kun je een tweederde meerderheid (om wat veranderd te krijgen in CITES) wel op je buik schrijven.

Aanstaande zondag reis ik in een delegatie van het Europees Parlement af naar de CITES-conferentie in Doha over de beperkingen op handel in bedreigde planten- en diersoorten, zoals de blauwvintonijn. Maar eigenlijk gaat het veel verder dan het redden van specifieke diersoorten. Natuurlijk willen we de ijsbeer redden, wiens leefomgeving zo snel verdwijnt dat hij straks geen ijsschots meer over heeft.

Nog belangrijk is echter het op peil houden van de verscheidenheid van planten- en diersoorten, oftewel de biodiversiteit. En laat 2010 het jaar van de biodiversiteit zijn. Een mooie kans om niet alleen die bedreigde dieren te redden, maar ook om iets te doen aan de verscheidenheid van alle planten- en diersoorten; en dus ook de omstandigheden waarin ze leven.