biodiversiteit

Het einde nadert van de Conferentie in Nagoya. In Japan zit de laatste volle onderhandeldag er weer op en dus rest er nog één dag om tot een akkoord te komen. Omdat deze laatste dagen volledig opgaan in overlegjes met een kleine club landen, is er voor mij niet veel meer te doen. Ik ben ondertussen weer terug in Europa; wat toch raar voelt om het einde niet ter plekke mee te krijgen.

De dinsdag stond in het teken van oplopende spanningen in de onderhandelingen: de klok tikt en de belangrijkste twistpunten zullen nu echt aangepakt moeten worden. Als Europarlementariër zit ik niet in de kleinste (en dus belangrijkste) zaaltjes, maar via alle geluiden die je opvangt in de wandelgangen zet je wel overal druk, waar je kan.

Even in het kort waar we staan op de drie onderwerpen. Het Strategisch Plan met alle doelstellingen lijkt heel goed te gaan. Eigenlijk staan er nog drie doelstellingen open, terwijl er overeenkomst is over de rest. De onderwerpen die nog open staan, zijn: bescherming van de zee (hoeveel procent natuurreservaat op zee gaan we nastreven?), concrete doelen tegen ontbossing (of blijven we hangen in algemene doelen?) en de overkoepelende doelstelling voor het behoud van biodiversiteit. Inderdaad belangrijke onderwerpen, maar de vooruitgang in de onderhandelingen daar stemt positief. Positiever dan ik begin deze week had verwacht.

Deze maandag stond voor mij in het teken van de interparlementaire bijeenkomst van GLOBE International, een vergadering van ongeveer honderd parlementariërs uit ongeveer vijfitg landen. Een mooi initiatief dat volksvertegenwoordigers met elkaar verbindt, in dit geval op het gebied van biodiversiteitbeleid. Daarnaast tussentijds heen en weer gerend om te spreken met verschillende delegaties, zoals die van Nederland, organisaties als IUCN die de onderhandelingen van dichtbij volgen en met Ahmed Djoghlaf, de Executive Secretary van het secretariaat van de Conventie op Biodiversiteit. Het geeft je een goed beeld waar de onderhandelingen heen gaan, alhoewel de 50-50 inschatting van gisteren voorlopig blijft staan.

Daarnaast was de leukste bijeenkomst deze avond toch wel ons gastbezoek bij de Japanse Groenen (daar was ik samen met mijn collega Sandrine Belier, van de Franse Groenen). Japan is het enige ‘Westerse’ land dat nog geen Groene politieke partij heeft, dus een steuntje in de rug kunnen ze wel gebruiken.

GroenLinks-Europarlementariër Bas Eickhout neemt deel aan de VN-conferentie over biodiversiteit in Nagoya, Japan. Hij houdt de komende dagen een dagboek bij.

Zeven uur tijdsverschil, het is even wennen, maar inmiddels zitten we al weer vol in de thematiek van Biodiversiteit. Gisteren - voor jullie vandaag dan denk ik of toch niet – hebben we alweer een briefing achter de rug van de Europese Commissie. Uit dat soort briefings kun je al meestal wel tussen de regels door horen welke kant het op zal gaan bij de onderhandelingen en dat is enigszins zorgelijk.

Maar goed, waarom zijn we ook alweer hier? Er spelen in feite drie issues: het zetten van doelstellingen om biodiversiteit te behouden, de financiering en de vraag wie juridisch het recht heeft op de waarde van ecosystemen en haar genetica.

Aanstaande zondag reis ik in een delegatie van het Europees Parlement af naar de CITES-conferentie in Doha over de beperkingen op handel in bedreigde planten- en diersoorten, zoals de blauwvintonijn. Maar eigenlijk gaat het veel verder dan het redden van specifieke diersoorten. Natuurlijk willen we de ijsbeer redden, wiens leefomgeving zo snel verdwijnt dat hij straks geen ijsschots meer over heeft.

Nog belangrijk is echter het op peil houden van de verscheidenheid van planten- en diersoorten, oftewel de biodiversiteit. En laat 2010 het jaar van de biodiversiteit zijn. Een mooie kans om niet alleen die bedreigde dieren te redden, maar ook om iets te doen aan de verscheidenheid van alle planten- en diersoorten; en dus ook de omstandigheden waarin ze leven.