klimaat

Aanstaande zondag reis ik in een delegatie van het Europees Parlement af naar de CITES-conferentie in Doha over de beperkingen op handel in bedreigde planten- en diersoorten, zoals de blauwvintonijn. Maar eigenlijk gaat het veel verder dan het redden van specifieke diersoorten. Natuurlijk willen we de ijsbeer redden, wiens leefomgeving zo snel verdwijnt dat hij straks geen ijsschots meer over heeft.

Nog belangrijk is echter het op peil houden van de verscheidenheid van planten- en diersoorten, oftewel de biodiversiteit. En laat 2010 het jaar van de biodiversiteit zijn. Een mooie kans om niet alleen die bedreigde dieren te redden, maar ook om iets te doen aan de verscheidenheid van alle planten- en diersoorten; en dus ook de omstandigheden waarin ze leven.

GroenLinks-Europarlementariërs Bas Eickhout en Marije Cornelissen schreven voor Joop.nl dit opinieartikel over EU2020

De toekomst van Europa ligt niet in het kopiëren van Amerika. De groenere en menselijkere economie van Europa is in veel opzichten welvarender. De EU denkt na over haar toekomst. Vorige week bracht de Europese Commissie een visie naar buiten over waar Europa in 2020 moet staan. Commissievoorzitter Barroso houdt ons een veelbelovende toekomst voor met slimme, duurzame en sociale groei. Wat hij alleen vergeet is dat de weg die daar naartoe leidt moeilijke keuzes van ons vergt. De onvermijdelijke transitie naar een duurzame economie zal alleen slagen als er rekening gehouden wordt met het feit dat de grondstoffen en menskracht voor deze groei beperkt zijn.

Zondag is het Valentijnsdag. Ik vraag mij af of ik een romantische geste moet maken. Een roos voor mijn geliefde? Maar wat voor roos dan? Biologisch of fair trade?

Gisteren werd in het Europees Parlement teruggekeken naar de klimaattop in Kopenhagen, de COP15. Het is u, beste lezer, onderhand wel bekend dat deze top allesbehalve een succes was en dat ondergetekende daar stevig de balen in had. Maar inmiddels is de kerst achter de rug en kijken we naar hoe het nu wél moet. In het NRC heb ik namens GroenLinks al aangeven dat wat ons betreft één van de belangrijkste lessen is dat Europa met één mond moet praten. Terwijl Obama zijn persconferentie hield over zijn 'akkoord', zaten de regeringsleiders van Europa nog te onderhandelen over wat ze er van vonden. En voordat ze ook maar invloed konden uitoefenen mochten ze tekenen bij het kruisje.

Hoe #SaveCopenhagen #SaveUNFCCC werd

Terwijl Obama al lang in de Air Force One onderweg naar huis was, liepen de gemoederen in het Bella Center in Kopenhagen hoog op. Europa bleek gepasseerd te zijn door de Nobelprijswinnaar, de G77-landen waren woedend over de behandeling en eigenlijk iedereen was ontevreden over het ‘resultaat’. Nou ja op een enkel land na: de landen die wél bij Obama mochten aanschuiven. China, India en Zuid Afrika hadden mee mogen schrijven met de concepttekst. Een tekst waarin eigenlijk niets staat. Weliswaar wordt de intentie uitgesproken de aarde niet met meer dan 2 graden te laten stijgen, maar hoe dat te doen… daar is geen antwoord op. Uiteindelijk ging land voor land schoorvoetend akkoord afgelopen nacht.

In de plenaire zaal staat de ene na de andere regeringsleider te oreren. De één wat ambitieuzer dan de ander, de één wat interessanter dan de ander. Hugo Chavez houdt een ‘rant’ over de Verenigde Staten, Obama roept op tot daadkracht.

Ondertussen wordt in de wandelgangen druk gespind en onderhandeld. Iedereen heeft het over Obama, die toch wel teleurstelling heeft achtergelaten. De klimaattop dreigt door onderlinge wrevel te gaan mislukken. Wrevel die door verschillende leiders wordt duidelijk gemaakt.

Obama is geland. De hele morgen al live op TV: de aankomst van Obama. De landing van het vliegtuig, de mensen op het vliegveld, de politieauto’s en helicopters. Zal hij het klimaatakkoord vlot kunnen trekken?

Het is tamelijk ingewikkeld deze laatste dag, ik zal in het kort uitleggen welk wedstrijdje touwtrekken plaatsvindt en hoe dat leidt tot een een greenwashingmachine met extra grote capaciteit.

Het gerucht gaat dat Brown, Sarkozy, Merkel, Clinton en Medvedev al vorige maand in Berlijn klimaatafspraken gemaakt hebben. Ze proberen nu om China, Brazilië en andere landen ook aan boord te krijgen. Is er al een akkoord van Berlijn?

Het is vaak genoeg gezegd: de sfeer is slecht in Kopenhagen. De verwachtingen voor een akkoord in Kopenhagen zijn laag. Maar tegelijkertijd weten we ook dat morgen alle regeringsleiders naar Kopenhagen komen en zich natuurlijk niet kunnen veroorloven om geen akkoord te hebben.

We hebben het nieuws over demonstraties, Kopenhagentreinen en wachtrijen wel gehad nu. De komende drie dagen staat een nieuw klimaatverdrag centraal.Sleutelvraag is eigenlijk heel simpel de komende drie dagen: willen we kosten wat kost een akkoord voor een gezellig familiefotomomentje rondom Obama of zetten we toch onze toekomst centraal? Kom op Obama; dit is echt de week dat je het kan.

Afgelopen weekend werd duidelijk dat wereldleiders niet meer geloven in een verdrag in Kopenhagen. Leiders moeten niet zo pessimistisch moeten zijn over de uitkomst van de klimaattop. Die uitkomst van de klimaattop in Kopenhagen hebben ze zelf in de hand.