Balkan

Kroatië heeft deze week weer een forse stap gezet naar het EU-lidmaatschap. Dat is verheugend, maar toch is voorzichtigheid geboden. De Europese Unie kan het zich niet veroorloven om de fouten te herhalen die zij gemaakt heeft bij de toetreding van Bulgarije en Roemenië. Bovendien moeten we voorkomen dat Kroatië, eenmaal EU-lid, zijn positie misbruikt om buurlanden die nog geen lid zijn het leven zuur te maken.

Afgelopen weekend was ik op een tweedaags werkbezoek in Albanië met een delegatie van het Europees Parlement. Terwijl we spraken met politici in Albanië moest ik telkens weer aan Rotterdam denken. In Albanië liggen de Democratische Partij (regering) en de Socialistische Partij (oppositie) al sinds 28 juni vorig jaar met elkaar overhoop over de uitslag van de verkiezingen. De verschillen waren klein, en de Socialistische Partij vindt dat de Democratische Partij met fraude de verkiezingen gestolen heeft.

Ze eisen dat de stembussen opengaan en de stemmen herteld worden, en tot het zover is boycotten ze het parlement. Daardoor kan een aantal besluiten al een half jaar niet genomen worden en is over andere belangrijke zaken geen echte discussie meer in het parlement. Rotterdam indachtig leek het mij simpel; open die bussen en zorg dat er een neutrale uitspraak komt over wie de verkiezingen gewonnen heeft waar iedereen zich dan bij neerlegt. Maar dit is de Balkan, en dingen zijn hier zelden simpel.