Zuid-Afrika

Het is een groene week in het Europees Parlement. Dat betekent dat er geen officiële vergaderingen zijn, maar dat Europarlementariërs op pad kunnen buiten het Europarlement. GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini is lid van de Zuid-Afrikadelegatie. Deze groene week is de delegatie daar op bezoek.

Een vriend bracht me in contact met Nozi. Mijn vriend was in Brussel, maar komt uit Zimbabwe, Nozi woont in Kaapstad. Ik vertelde dat ik naar Kaapstad ging en mijn vriend zei dat Nozi wel een kritische blik kon bieden op de huidige ANC-regering. Dus ik nodigde Nozi uit voor een receptie tijdens mijn bezoek aan Zuid-Afrika. Ze was wat sceptisch: “Wie komen daar dan zoal, en is het formeel?” Nee, gaat wel, zei ik, misschien ken je wel een paar mensen.

Het is een groene week in het Europees Parlement. Dat betekent dat er geen officiële vergaderingen zijn, maar dat Europarlementariërs op pad kunnen buiten het Europarlement. GroenLinks-Europarlementariër Judith Sargentini is lid van de Zuid-Afrikadelegatie. Deze groene week is de delegatie daar op bezoek.

Wat vinden de Zuid-Afrikanen van de gebeurtenissen up north? Zijn ze blij voor de Tunesiërs en de Egyptenaren? Maken ze zich zorgen om de Libiërs? Ik ben in Kaapstad voor een ontmoeting met de collegae van het Zuid-Afrikaanse parlement. We zien elkaar elk half jaar. Een keer bij ons en een keer bij hen. We nemen altijd de wereld door. Ik wil altijd praten over Zimbabwe en waarom de Zuid-Afrikanen toch maar blijven vasthouden aan de stille diplomatie daar. Zij willen het altijd hebben over Palestina en dat Israël te zacht wordt aangepakt door Europa. Dat ben ik met ze eens.

De reis langs de Grote Oorlog bracht me deze zomer ook in het Franse Amiens, de grootste plaats in de regio van de Somme. Net zoals Ieper een plek waar de strijdende partijen zich ingroeven en maandenlang vochten om enkele tientallen meters. De loopgraven liggen er nog. Ze worden gekoesterd als openluchtmusea, uitgebaat door de voormalige geallieerden. Canadese scouts wijzen je de weg.

De Lonely Planet reisgids, toch altijd wat Angelsaksisch ingesteld, vermeldde naast Engelse, Australische, Amerikaanse en Canadese grafmonumenten ook een Zuid-Afrikaans monument. Daar moest ik het fijne van weten.

Vond ik mij toch terug langs de lijn bij een voetbalwedstrijd. Dat gebeurt me niet vaak. Het was een benefiet voor World Coaches, georganiseerd door een voetbalteam van Nederlandse Brusselaars. Mijn eigen assistent deed ook mee. De ambassadeur van Zuid-Afrika deed de aftrap en de opbrengst komt ten goede aan lokale projecten in Afrika waar ze sport en levenslessen combineren. Ster van de avond was Doreen, een Keniaanse coach. Zij maakte de goaltjes.

President Zuma van Zuid-Afrika mocht in Kopenhagen aanschuiven bij Obama en Lula en tekende in intieme kring het klimaatpact. Wij Europeanen hadden het nakijken, omdat we er met zijn 27-en niet uitkwamen. Kopenhagen was een mislukking, dat vindt ook Zuma. Wat Zuma wil is een juridisch bindend verdrag dat hem verzekert van fondsen voor ontwikkelingslanden. De belofte van Zuid-Afrika dat het in 2020 35% minder CO2 zal uitstoten, valt en staat bij westers geld voor aanpassingen. De kans is groot dat zo’n bindend verdrag pas in 2011 tijdens de klimaattop in Kaapstad wordt gesloten.

Johannesburg is klaar voor het wereldkampioenschap voetbal. Het vliegveld is enorm uitgebreid, de taxi’s die daar mogen komen rijden op de meter (en nu echt) en de hele stad loopt in een voetbalshirtje.

Bij de uitvaart van Eugene de Terre'Blanche stond een man met een spandoek: "Julius Malema is an uneducated arrogant little piece of pig-shit". Kijk wie het zegt. Zo'n typische Afrikaner boer, aanhanger van de Afrikaner Weerstand Beweging (AWB). Hij heeft het over de voorzitter van de ANC Youth League; een man die nu ook binnen het ANC kritiek te verduren krijgt. Ik denk niet dat de moord op Eugene Terre'Blanche een signaal is dat de rassenstrijd tussen zwart en blank in Zuid-Afrika oplaait, al lijken de AWB en Julius Malema daar wel op aan te sturen.